บทที่ 4 วิวาห์เถื่อน (04)

“ได้สิ ถ้าร้องขอฉันถึงเพียงนี้ก็ได้เลย” พยัคฆ์กระตุกยิ้มและหันไปยิ้มให้กับนางแบบสาว ก่อนที่จะไล้หลังมือลงบนหน้าสวยแล้วจูบกดหนักๆ ลงที่หน้าผาก “แต่เธอต้องทนเจ็บหน่อยนะรัมภา เพราะฉันคงจะไม่ออมมือให้เธออย่างแน่นอน และยิ่งแต่งมาเป็นภรรยาด้วยแล้วก็ยิ่งต้องเจอหนักกว่าเดิม” แววตาของพยัคฆ์ลุกวาวกร้าวจัด  

           “นี่คุณหลอกรัมภาอย่างนั้นหรือคะ” ร้องถามเสียงแผ่ว หัวใจเต้นระส่ำ เมื่อเจ้าหล่อนไม่ทันกลเกมของชายหนุ่มจึงทำให้ตนเองติดกับดัก     

           “ใช่แล้วรัมภา ใครใช้ให้เธอโง่เขลาเองเล่า” ความแค้นเป็นแรงผลักดันให้พยัคฆ์ทำในสิ่งที่น่าขยะแขยง เขาต้องจมอยู่กับน้ำตามานาน จมอยู่กับภาพเหตุการณ์เลวร้ายซึ่งวนเวียนไม่จางหาย “คุณออกไปก่อนนะพอลล่า ไปรอผมที่ห้องข้างๆ นี้” จากนั้นพยัคฆ์ก็จูบลงที่เรียวปากของนางแบบสาว ก่อนที่พอลล่าจะเคลื่อนย้ายตัวเองออกไปจากห้อง ทิ้งให้เพียงรัมภาต้องเผชิญกับความป่าเถื่อน   

           ความเงียบเข้าปกคลุม มีเพียงเสียงกระแทกกระทั้นเท่านั้นที่ดังกระหึ่มตลอดเวลา เพียงรัมภาจำใจต้องรองรับอารมณ์ดิบเถื่อนของพยัคฆ์อย่างห้ามไม่ได้ เพราะเจ้าหล่อนเป็นผู้ร้องขอ ไม่มีสิทธิ์ต่อรอง หรือร้องก็ไม่ได้ ทำได้เพียงกัดเรียวปากไว้แน่น        

           คนตัวโตถาโถมตามแรงกำลังอย่างเต็มเปี่ยม ชายหนุ่มใช้ความแค้นให้เป็นพลังและโจมตีอีกฝ่ายอย่างไร้ความปรานี ไม่เคยสนใจหรือไยดีว่าคนซึ่งขึ้นชื่อว่า ภรรยา จะเจ็บปวดปางตายสักเพียงใด เขากำลังกระทำในสิ่งที่เพียงรัมภาสมควรจะได้รับ เพราะหล่อนคือลูกสาวของฆาตกรผู้เหี้ยมโหด        

           จวบจนทุกอย่างสงบลง เมื่อร่างน้อยต้องหลับตาลงอย่างห้ามไม่ได้ เพราะหญิงสาวอ่อนล้าทั้งกายและใจ กัดฟันทนทุกอย่างได้เพียงเพราะคำว่ากตัญญู และไม่อาจจะทนต่อแรงซึ่งถาโถมเข้าหาได้อีกแล้วจึงเลือกที่จะหลับตาแม้รู้ว่า ยิ่งหลับตาจะยิ่งทวีความบ้าคลั่งก็ตามที     

           ทว่าครั้งนี้พยัคฆ์กลับยอมถอนตัวออกมาจากคนซึ่งแน่นิ่งเนื่องจากภาพวันวานในอดีตมาคอยตอกย้ำ แม้เขาจะเลวร้ายซักเพียงใด แต่ไม่ควรกระทำตัวทรามหยาบช้า ไม่สมควรทำให้ตนเองต้องเป็นเหมือนดังไอ้ฆาตกรเมื่อยี่สิบห้าปีก่อน และวันนี้ตนเองก็ให้บทลงโทษแก่เพียงรัมภามามากโข เขาสมควรจะให้เจ้าหล่อนได้พักบ้าง ก่อนที่หญิงสาวจะรีบตัดสินใจตายไปเสียก่อน

           เท้าหนักก้าวเดินเข้าไปในห้องสวีทอีกห้อง ซึ่งกำลังมีแม่แมวสาวยั่วสวาทรอปรนเปรอบำเรอสวาทเขาอยู่ จากนั้นความร้อนเร่า รุกเร้าก็พุ่งทะยานขึ้นด้วยการตอบสนองซึ่งถึงอกถึงใจของพอลล่า ก่อนที่ทั้งคู่จะผลัดเปลี่ยนกันตอบสนองบทสวาท       

เจ็บ….เจ็บระบมไปทั้งกายไม่ว่าจะขยับเขยื้อนตรงไหน ก่อนที่จะเบือนหน้าหนีความเป็นจริงตรงหน้า ใบหน้าสวยดำคล้ำ เนื้อตัวมีแต่รอยจ้ำและรอยขบกัด มารร้ายกระทำกับเพียงรัมภาราวหล่อนคือตุ๊กตาไร้ชีวิต ชายหนุ่มไม่ต่างไปจากโจรร้ายซึ่งข่มเหงคนอ่อนแอ ไม่มีทางสู้

           ใครว่า หล่อนไม่มีทางสู้ แต่ทว่าเลือกที่จะไม่สู้ต่างหาก เพราะไม่อาจจะขัดคำสั่งของคนเป็นบิดาได้ ก่อนที่จะขืนตัวเองขึ้น ลากสังขารเข้าไปในห้องน้ำ ส่วนสามีมารก็คงกลับไปยังบ้านหลังโตเสียแล้ว เขาคงไม่แบกหน้าเพื่อรอภรรยาเถื่อนที่เขาตราหน้า        

           รถแท็กซี่ถูกโบกให้แก่เจ้าสาวซึ่งสภาพยับเยิน ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ เพื่อนำคนจิตใจบอบช้ำสู่บ้านหลังโต หรือจะเรียกว่าคฤหาสน์หลังใหญ่ก็ไม่ผิด ภายในบ้านของสามีเต็มไปด้วยของหรูหราราคาแพง โซฟานำเข้าจากต่างประเทศ รถรุ่นใหม่ราคายิ่งสูงลิ่ว แต่ละคันราคาไม่ต่ำกว่าห้าล้าน แถมทั้งยังมีสนามหญ้าหน้าบ้านที่แสนกว้างขวาง  

           ความร่ำรวยและมั่งมีของพยัคฆ์ยังไม่จบเพียงเท่านี้ เพราะเขายังมีบ้านอีกหลายหลัง มีที่ดิน บริษัทยักษ์ใหญ่อีกหลายแหล่ง รวมทั้งโรงแรม ธุรกิจส่งออก ห้างดังอีกสองสามแห่ง ซึ่งล้วนแต่เป็นมรดกของคุณปู่ผู้ล่วงลับอย่างมาร์ติน ผู้ซึ่งรับเด็กน้อยแสนอาภัพมาเลี้ยงดู